Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9].

Forie nie potrafiła zasnąć. Nadmiar ukrywanych negatywnych emocji nagle spadł na nią i zalała ją rozpacz, wściekłość i rozczarowanie.

Zawiodła się na matce bardziej, niż gdy ta zostawiła ją na noc w przedszkolu.

Jej matka nie zawsze postępowała zgodnie z „przepisami dobrego rodzicielstwa”. Przechodziła załamania nerwowe po śmierci starszej siostry.

Czasem zdarzało się jej mówić od rzeczy, ale nigdy jeszcze nie zatajała prawdy przed córką.

A teraz to zrobiła. A tak właściwie trzy lata temu.

Forie leżała na wygodnej kanapie w salonie domu Sophie Evergold. Sophie zasnęła na sofie oglądając „Haunting Sarah”. Forie przykryła ją różowym, miękkim kocem i wyłączyła telewizor.

Była 3:47.

Znalazła laptopa w pokoju przyjaciółki, włączyła go i uruchomiła przeglądarkę.

Wyszukała w sieci informacje o Szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie.

- Hogwart. Czas dowiedzieć się, gdzie miałam się stawić trzy lata temu. – szepnęła do siebie lekko podekscytowana.

Kliknęła w definicję na Wikipedii.

„Fikcyjna szkoła? Zostałam przyjęta do fikcyjnej szkoły?” – pomyślała zdziwiona czytając pierwsze słowa na stronie.

„No nieźle.”

„ … w serii książek J.K. Rowling o przygodach Harry’ego Pottera.”

Forie nie interesowała się zbytnio książkami. Czytała właściwie tylko lektury szkolne. Z przymusu.

Nie słyszała nigdy o Harrym Potterze i jego przygodach w Hogwarcie.

„Wypadałoby przeczytać.”

Znalazła ebooka na jakiejś stronie i ściągnęła wszystkie części bestselerowych książek J.K. Rowling. Miała zamiar przeczytać je trochę później. Teraz marzyła o powrocie do domu i o tym, żeby jej mama nie przeczytała SMS-a od niej.

Najczęściej tak było.

Pani Mabel Noece pracowała zazwyczaj na nocnej zmianie w domu spokojnej starości. Przy opiece nad staruszkami nie miała czasu na telefonowanie lub SMS-owanie, więc bardzo często zostawiała telefon w domu.

Forie miała nadzieję, że tak właśnie się stało.

Odłożyła laptopa i postanowiła cicho wymknąć się z domu Sophie.

Założyła trampki i swoją czarną kurtkę. Otworzyła drzwi i ruszyła przed siebie, w ciemną, chłodną noc.

Nie spieszyła się.

Spacerem szła do domu. Uliczne latarnie nadawały uroku wszystkiemu w obrębie światła, a ciemności upiornego klimatu rodem z horrorów.

Forie trzymała się oświetlonej części ulicy.

Bała się ciemności. W niemałym stopniu.

Tłumaczyła sobie, że w mroku nic nie ma. Żadnych potworów.

Była u wielu psychologów.

Żadne tłumaczenia nie pomagały. Bała się ciemności od dziesięciu lat.

Zobaczyła wtedy przez okno jakąś postać. Mówiła o tym mamie. Ale ona powtarzała tylko, że coś jej się przywidziało.

Tego wieczora tajemniczy ktoś zabił sąsiadkę Noece’ów i porwał małego braciszka Forie. Henry’ego na szczęście udało się uratować. Policja zareagowała dosyć szybko. Odebrała niemowlę, ale porywacze nie udało im się złapać.

Od tamtej pory dziewczyna widziała w ciemności tajemniczego mężczyznę.



Faurelle usłyszała za sobą dźwięk tłuczonego szkła. Przyspieszyła trochę odwracając się co jakiś czas za siebie.

Latarnia przed nią zamrugała i szkło lampy pękło. Zrobiły tak wszystkie lampy przy ulicy.

Forie wystraszyła się. Było ciemno.

Wiedziała, że jest niedaleko swojego domu.

„Musisz iść dalej.” – powiedziała do siebie w myślach.

„Pewnie to tylko jakieś spięcie, czy coś.”

Poczuła coś na swoim policzku. Było zimne i ostrym końcem wbijało się w jej twarz kalecząc skórę.

Nóż.

Sparaliżował ją strach. Nie mogła się poruszyć. Co więcej bała się to zrobić.

„ A jeśli to jest ten psychopata?”

- Cukierek albo psikus!

Forie odetchnęła z ulgą.

Ktoś postanowił zrobić Halloween po fakcie.

To pewnie gimnazjaliści.

Ktoś wyciągnął latarkę i zaświecił ją. Od razu zrobiło się jaśniej.

- Mark! – rzuciła się chłopakowi na szyję.

- Co za ciekawe powitanie. – powiedział z uśmiechem.

Puściła go.

- Co tu robisz o czwartej rano? – spytała Forie.

- Straszę. Jak widać skutecznie. – zaśmiali się. – A ty, co tutaj robisz?

- Długo by opowiadać. – powiedziała zmieszana.

- Odprowadzić cię do domu? – zapytał w końcu. – Trochę tutaj ciemno. I zimno.

- Chętnie przyjmę tę propozycję. Chodź.

I ruszyli ku domowi Noece’ów.

W końcu dotarli na miejsce.

- Wejdź. – powiedziała Forie otwierając drzwi. – Napijesz się kakao?

- Jasne.

Weszli do środka i zamknęli za sobą drzwi.

Dziewczyna zaprowadziła Marka do salonu, a sama poszła do kuchni przygotować kakao.

Wróciła do Marka z dwoma parującymi kubkami brązowawego napoju oraz dużą paczką ciastek.

Położyła wszystko na szklanym stoliku i idąc w ślady kolegi usiadła na kanapie.

- To mów. Co robiłaś na zewnątrz o tak wczesnej porze? – spytał Mark po czym wyciągnął z paczki ciastko i włożył je do ust.

- Musiałam się przewietrzyć. Po prostu. – skłamała.

- Powiedz prawdę.

Złapał ją za rękę.

- Możesz mi ufać.

- Wiem.

Forie przytuliła się do Marka, a on otoczył ją ramieniem.

- Nienajlepiej układa mi się z mamą. – powiedziała.

Nie była to do końca prawda, ale też nie skłamała.

Przypomniała sobie o SMS- ie.

Telefon mamy leżał pod poduszkami kanapy. Jak zwykle z resztą.

Wyciągnęła go i sprawdziła wiadomości.

Na szczęście mama nie otworzyła SMS-a od niej.

Usunęła go.

- Co robisz?

- Wyjaśnię innym razem. Jakby coś to nic nie widziałeś. – powiedziała z lekkim uśmiechem.

- Oczywiście. – zasalutował.

Oboje się zaśmiali.

- Randka nadal aktualna? – spytał.

- Pewnie.

Nachylił się i pocałował Forie w usta. Odwzajemniła pocałunek.

Oderwali się od siebie po czym Forie złapała go za koszulkę i przyciągnęła do siebie. Tym razem pocałunek był dłuższy.

W ciągu tych paru chwil zapomniała o całym świecie. O wszystkim czego się dowiedziała przez noc.

Po tym wszystkim dziewczyna wpatrywała się w Marka. W jego szare oczy, ciemne włosy.

A on patrzył na nią. Na jej oczy koloru nieba, na jej usta, jej brązowe włosy.

- Muszę iść. Jest… wcześnie. – oznajmił Mark po czym uśmiechnął się.

Forie zaśmiała się.

- Pa.

I wyszedł, a ona została w salonie zupełnie sama.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.